Heb je ook wel eens het gevoel dat met iets bezig bent waar je, naar mate je er meer in duikt, je steeds weer de zelfde soort problemen tegen komt? Alleen dan op een ander niveau, een andere schaal.

Bijvoorbeeld: je wil een meer evenwichtige opbouw van inkomen en doelgroepen in een bepaalde wijk. De wijk kent problemen die veroorzaakt of versterkt worden door een overheersende groep. Vervolgens kent de wijk ook nog eens een groot aantal sociale huurwoningen (sommige delen boven de 50%) en worden kandidaten vanuit de doelgroep naar die wijk verwezen omdat het beleid zegt dat X% van de sociale huurwoningen aan die doelgroep worden toegewezen.

Schermafdruk 2017-08-25 10.27.17

Een soort cirkel redenering dus, of nee, meer een spiraal. Op elk niveau kom je weer de zelfde dilemma’s tegen.

Het vraagt heel wat (politieke) moed om dat te doorbreken. Als je het probleem uit tekent, ziet het er nog het meest uit op een van de figuren die wij kennen van Benoit Mandelbrot. Op basis van zijn ontdekking dat een wiskundige formule (fc(Z)=Z2+C) een beeld geeft dat zichzelf tot in het oneindige herhaalt. Waar je ook inzoomt, het beeld is het zelfde als het beeld hoger of dieper in het plaatje.

Mandelbrot heeft het model ook gebruikt om uit te leggen dat het nagenoeg onmogelijk is een kustlijn te meten. Namelijk de afstand hangt af van de maatstaf die je gebruikt. Meet je in kilometers, is de kustlijn korter dan als je die in meter of in centimeters meet. Dit komt door de grillige vorm van die kustlijn.

Zo grillig zijn ook de problemen in de wijk. Je kan de mensen in de wijk niet langs de zelfde maatlat leggen om een getrouw beeld te krijgen. Ook vertellen de woningen, straten, pleinen en perken, niet het zelfde verhaal.

In een wijk zijn er vaak goede en minder goede stukken, en in die minder goede stukken zijn er weer goede en minder goede delen, en binnen die delen zijn er weer goede en minder goede blokken. Die kennen weer zorgvuldige en minder zorgvuldige bewoners, etc.

Een wijk een stempel geven is daarom riskant. Bewoners zullen wellicht denken: “goede wijk? En de parkeerproblemen dan?” of “achterstandswijk? ja, de andere kant, maar hier niet.”

De meetlat is dus van belang voor een goed beeld. De wijk dus als kustlijn? Ja, als wij van uit ons werk naar de wijk kijken, is de meetlat van belang. Soms kan een generiek beeld bruikbaar zijn, vaker duiken wij in de haarvaten, komen bij de mensen thuis, spreken verschillende gezinsleden etc. om een verfijnder beeld te krijgen. Hoe dieper we in de wijk duiken, hoe grilliger de kustlijn wordt. Daarbij worden de patronen en de bruikbare oplossingen voor problemen ook duidelijker.

Wie het probleem goed beschrijft, beschrijft de oplossing.

Met groet,

Baudouin

Een gedachte over “Mandelbrot in de wijk

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s